Ο Γιάννης Ρίτσος «κοσμεί» το ασύλληπτο μετρό της Στοκχόλμης

Οι στίχοι του σπουδαίου Ελληνα ποιητή Γιαννη Ρίτσου «κοσμούν» το μετρό της Στοκχόλμης, τη μεγαλύτερη γκαλερί τέχνης στον κόσμο μήκους 110 χιλιομέτρων.

Source: Ο Γιάννης Ρίτσος «κοσμεί» το ασύλληπτο μετρό της Στοκχόλμης [Εικόνες] |thetoc.gr

«Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ» ΣΤΗΝ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» 


Δελτίο Τύπου και promo video «Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ» ΣΤΗΝ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» Γιάννης Ρίτσος και Λούντβιχ βαν Μπετόβεν σε ενιαία ατμοσφαιρική πανδαισία. «Ποίηση σε ντο δίεση ελάσσονα για ηθοποιό και π…

Source: «Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ» ΣΤΗΝ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» | ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» με μουσικές από όλο τον κόσμο, 28 Νοεμβρίου 2016, στη Μύκονο

Η φωνή της Νένας Μεντή και η κιθάρα του Δημήτρη Παπαγγελίδη «ντύνουν» ένα από τα ομορφότερα και πιο αγαπημένα έργα της ελληνικής ποίησης με την υπογραφή του Γιάννη Ρίτσου.

Source: «Ας βοηθήσουμε το κοινό να επιστρέψει στην ποίηση» | Κοινή Γνώμη

Γιάννης Ρίτσος: «Δεν υπογράφω, είμαι κομμουνιστής» 

Ο Γιάννης Ρίτσος δεν έχει μείνει στη συνείδηση του ελληνικού λαού μόνο ως ο ποιητής της Ρωμιοσύνης αλλά και ως ο πλέον πολιτικοποιημένος στον χώρο του πολιτισμού. Στοιχεία για τη ζωή και τη δράση του, όπως τα κατέγραψε στον φάκελό του η Ασφάλεια «λόγω αντεθνικής δράσεώς του εις τον πνευματικόν τομέαν».

Source: Γιάννης Ρίτσος: «Δεν υπογράφω, είμαι κομμουνιστής» | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Σίμος Ανδρονίδης: Ο “Επιτάφιος” του Γιάννη Ρίτσου – ‘’Μέρα Μαγιού μου μίσεψες’’..

epitafiosΟ Γιάννης Ρίτσος είναι ένας ποιητής για τον οποίο έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά για το ποιητικό του έργο, την ποιητική του πράξη που είναι μία λειτουργία καθημερινή, μία πραγματολογική παρουσία, μία ιστορία εν τω γίγνεσθαι, μία “δομή” που θαρρείς πως κινείται από τα “καύσιμα” υλικά ενός θανάτου διαπεραστικού & μίας ελπίδας-φυγής “φορτισμένης”.. Και εντός της ποιητικής του σφαίρας, αναδύεται ο “Επιτάφιος”, ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα λαϊκής ποίησης και των δυνατοτήτων της ποίησης στον 20ο αιώνα.. Ένα ποιητικό έργο που “συλλαμβάνει” το κοινωνικό για να το αποδώσει την ίδια στιγμή ως παγκόσμιο, οικουμενικό..
Ο ρυθμός του ομοιοκατάληκτου στίχου, η παρένθεση-ίδια διαμεσολάβηση
του μανιάτικου θρήνου (τα προσωπικά νάματα του ποιητή), η μάνα προς
το γιο, το μοιρολόϊ που στέκει ατελεύτητο, η ουσία που μετασχηματίζεται
σε γνώση, σε αρθρωμένη ποιητική υπόσταση-δράση.
Επρόκειτο για την ποιητική της επιτέλεσης, για την εικόνα (της μάνας που
θρηνεί τον νεκρό αυτοκινητιστή Τάσο Τούση), του θρήνου που
εγκολπώνεται την ποιητική δυναμική, για έναν ποιητή που όντας
άρρωστος από φυματίωση και σε κατάσταση “αποσύνθεσης”, προσθέτει το
αίμα δίπλα στη γλώσσα, στη λέξη, στην υπαρκτή κοινωνικότητα, στους
διάστικτους συμβολισμούς..
Και το αποτέλεσμα; Μία ποίηση λαϊκή και πρισματική ταυτόχρονα, η
αναπαράσταση του σκοτωμένου γιου και της μάνας εμπρός και από πάνω
του, μίας μάνας που “πεθαίνει” και “αναγεννιέται” κάθε στιγμή, σε κάθε
λέξη, σε κάθε μικρή και μεγάλη παραπομπή, σε κάθε έγκληση της
θύμησης-μνήμης.. Και από τώρα και στο εξής η μάνα-γη, η μάνα-πεδίο,
που συγκροτεί μία ταυτότητα και έναν “ιδιαίτερο” κόσμο, ένα “ειδικό” πεδίο
για να θρηνήσει το γιο της..
Εκεί, στη Θεσσαλονίκη του 1936, των λαϊκών-εργατικών αγώνων και
διεκδικήσεων..
Ο ποιητής όμως δεν στέκει μόνο στις ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές
προεκτάσεις. Αναπλάθει την ιστορία ως χορεία δύο προσώπων (μέσα στο
πλήθος), ως “τροφή” του ενός από τον άλλο, ως σαρκική συνθήκη, ωσάν
ερωτική, που εκπορεύεται από τη μήτρα & εκβάλλει: στη διαβίωση, στη
διαχείριση, στο θάνατο (πρώτα του γιου, ως ανατροπή της “φυσικής”
φοράς των πραγμάτων), στη δράση. Μάνα και γιος εναλλάσσουν «ρόλους»
μπροστά στο «προσωπείο» του νεκρού. Και ο ποιητής θέλει τη μάνα να
«συνομιλεί» με την προσωπική (και αθέατη πλευρά) της ιστορίας της, με
το ηθικό ‘βάρος’ που ενέχει ο γιος της, με την «θωράκιση» του από τα
πρώτα «σημάδια» του καιρού. Η φυσικότητα του ‘Επιτάφιου’ είναι τόσο
διάστικτη, που γίνεται οικεία, που είναι οικεία που εγγράφεται στην
κλίμακα του αναγνώστη.
Ο Γιάννης Ρίτσος δεν “ανασυγκροτεί” τη μάνα του “Επιτάφιου” ως πρωτεϊκό
σύμβολο της αιώνιας μάνας που στέργει και θρηνεί το νεκρό παιδί της..
Κατά τη διάρκεια του ποιητικού λόγου τη “γεμίζει” ενοχές, κρίσεις, την
καθιστά υπερ-δοτική, πρόσωπο που “πεθαίνει” και “αναγεννάται” την
κρίσιμη στιγμή, (που “σπάει” τα δεσμά), μέσα από προσωπικές και
κοινωνικές στιγμές, μέσα από τη δυσκολία μίας γλώσσας που πενθεί αλλά
και διαφαίνεται ως επιθυμία.. Μάνα που μετατοπίζεται από τον έναν γιο,
στους πολλούς, στην πληθυντική μετωνυμία του μονάκριβου της παιδιού..
Ο ποιητής συνθέτει μία ποίηση βαθιά σωματική, γυναικεία, της γυναίκας-
μάνας η οποία γνωρίζει να αποδίδει δικαιοσύνη εντός θρήνου, εντός
προσμείξεων και αντιθετικών κινήσεων που πέφτουν κατά ριπάς..
Ο ποιητής “συλλαμβάνει” την εννοιολογική απόδοση της νέας γυναικείας
ταυτότητας, της γυναίκας που μεταξύ θρήνου & πόθου, τρυφερότητας &
τραχύτητας, συμπυκνώνει τα σωματικά όρια, (και το πως το σώμα
αντιπαρατίθεται στην κρατική εξουσία), την έννοια του τύποις ανέφικτου,
την πρόσδεση σε αυτό που λαμβάνει η μάνα: είτε λέξη είτε ντουφέκι στο
τέλος του ποιήματος, ο δρόμος ανοίγει και δείχνει μπροστά, σε
ενδεχόμενα, σε επανεγγραφές, σε παιδιά και σε ποιήματα που
επωάζονται..
Ο “Επιτάφιος” δεν είναι απλά και μόνο ο τυπικός θρήνος, συνιστά και τον
καμβά των “αστήρικτων” βιωμάτων, της εκροής, της ανταπόδοσης..
Ο δολοφονημένος γιος δεν κερδίζει μόνο τον μητρικό θρήνο που
δικαιούται, κερδίζει εκ νέου τη μάνα του, τη μορφή της.. Και η μάνα,
λαμβάνει το αντίδωρο του: στους πολλούς γιους, στο όπλο του που θα
“γεμίσει”, τη δική της αταξία.. Ο “Επιτάφιος” είναι ποίηση-“λάβα”, γραφή
πνοής, ρυθμός ένρινος, άξιος, η αποκρυστάλλωση πολλών ποιητικών
τροπικοτήτων, μουσική που ακούγεται (και στη μελοποίηση του από τον
Μίκη Θεοδωράκη, με το βάρος της ερμηνείας του Γρηγόρη Μπιθικώτση)..
Ο ‘Επιτάφιος’ συνιστά τη συμπύκνωση ή την εγκόλπωση της λαϊκότητας-
προφορικότητας εντός ποιητικού χώρου, προσδιορίζει την ίδια
πρωταρχική καταγωγή της ποίησης, ‘ενσαρκώνει’ έναν μητριαρχικό-
γυναικείο δυναμισμό. Όπως αναφέρει και ο Σάββας Μιχαήλ: «Η Ποίηση
είναι πράξη. Και ο ‘Επιτάφιος’ αποτελεί μείζονα Πράξη μέσα στην
ιστορία.
Γιόκα μου, το φρυδάκι σου τι σούφρωσες, για πε μου, μήπως
κακοκαρδίστηκες που φεύγω σου, καλέ μου..1
1 Βλέπε σχετικά, Ρίτσος Γιάννης, ‘Επιτάφιος’, Κέδρος, Αθήνα, 1981, σελ.24.

Σ. Ανδρονίδης: ‘Το μακρινό’: Γιάννης Ρίτσος

tomakrino«Η γυναίκα ήταν ακόμα πλαγιασμένη στο κρεβάτι. Αυτός έβγαλε το γυάλινο μάτι του, το ακούμπησε στο τραπέζι, έκανε ένα βήμα, σταμάτησε. Τώρα με πιστεύεις; – της είπε. Εκείνη πήρε το γυάλινο μάτι, το ‘ φέρε στο μάτι της· τον κοίταξε». (Γιάννης Ρίτσος, ‘Πειστήρια).

Το 1975 ο Γιάννης Ρίτσος «καταθέτει» την ποιητική συλλογή που φέρει τον τίτλο ‘το μακρινό’. Εντός μεταπολιτευτικής τομής, ο τίτλος είναι αμφίσημος, τίτλος του ‘πέρα’, ενός παρελθόντος χρόνου που ενέχει όψεις ιστορικοποίησης του πραγματικού και της ποίησης, αλλά και τίτλος του ‘τώρα’ και του ‘μετά’. ‘Το μακρινό’ επιτελεί τις λειτουργίες της προσωπικής κατάθεσης, δεν αποθέτει παρά εγκιβωτίζει τη ‘φθορά’, (το άλλο ενός θανάτου «αυθύπαρκτου»), αρθρώνει τα «κομμάτια» του ως ‘χάσματα’ (συνηχήσεις), μίας ιστορίας «παραπαίουσας», της ιστορίας αυτού που χάνεται & αυτού που μένει, συναρθρώνει τους «συγκλίνοντες διαλόγους» με το σημαίνον της ποίησης: την απόδοση της διάχυτης προφορικότητας (της σκέψης) ως στοχαστικής τομής-ρήξης εντός κειμένου.

«Ποίηση σε ντο δίεση ελάσσονα για ηθοποιό και πιάνο»

alexandreiaΤο Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος»
ερμηνεύει η ηθοποιός Κατερίνα Κουτροκόη
Τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
ερμηνεύει η πιανίστα Χαρά Κουμαριώτη
Δυο αριστουργηματικά έργα αναδυόμενα το ένα μέσα απ’ το άλλο, συνθέτουν μια ατμοσφαιρική πανδαισία…
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ν. Παπακωνσταντίνου.
Εικαστικά: Ματίνα Γεωργά
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή 8.30 μμ και κάθε Σάββατο 6.30 μμ, από Παρασκευή 21 Οκτωβρίου έως και Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2016. Διάρκεια Παράστασης: 90 λεπτά. Στη γοητευτική «Αλεξάνδρεια», Πολυχώρο Τέχνης, που δημιουργήθηκε μέσα στο σπίτι που έζησε ο Μ.Καραγάτσης

Σχετικά με τη συνάντηση του Γιάννη Ρίτσου με τον δικτάτορα Στυλιανό Παττακό, το 1970,.. Γράφει η Έρη Ρίτσου,..

ritsoseriΤο 1970 δίνεται άδεια στον Ρίτσο να ταξιδέψει από τη Σάμο, όπου βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, στην Αθήνα.
Στο Καρλόβασι όπου ζούσαμε περνούσε τις διακοπές του και ο Μιχάλης Περατικός, που την εποχή εκείνη ήταν γραμματέας, αν δεν κάνω λάθος, του συλλόγου Ελλήνων εφοπλιστών στο Λονδίνο. Ο Περατικός ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τις τέχνες και εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του πατέρα μου. Με πρωτοβουλία και ενέργειες του λοιπόν ήρθε για τον Ρίτσο μια πρόσκληση να πάρει μέρος ως τιμώμενο πρόσωπο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Λονδίνου, μαζί με τον Πάμπλο Νερούδα.
Η πρόσκληση μεταφέρθηκε στους δικτάτορες από τον Σύλλογο Ελλήνων Εφοπλιστών και φυσικά μια τέτοια πρόταση που έρχεται μέσω τέτοιας οδού δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν να την εξετάσουν.
Έτσι, ο Ρίτσος παίρνει άδεια να ταξιδέψει στην Αθήνα, όπου ο Στυλιανός Παττακός τον καλεί στο γραφείο του για να του κάνει συστάσεις, τί πρέπει να πει στο Λονδίνο εάν ερωτηθεί για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Παττακός θεωρούσε τον εαυτό του μέγα θεωρητικό και φιλόσοφο και έπηξε τον πατέρα μου στις μπούρδες στην προσπάθειά του να τον αποτρέψει από το να καταφερθεί κατά της Χούντας. Ο Ρίτσος του είπε πως αν ερωτηθεί, θα πει απλώς την αλήθεια.
-Και ποιά είναι η αλήθεια κύριε Ρίτσο; τον ρώτησε ο Παττακός.
-Αυτή που πολύ καλά γνωρίζετε,.. Πως στην Ελλάδα υπάρχει μια στυγνή στρατιωτική δικτατορία.
Κατόπιν τούτου ο Ρίτσος πήρε το δρόμο για Πειραιά, τμήμα μεταγωγών, Καρλόβασι, και οι διοργανωτές στο Λονδίνο πήραν την απάντηση πως ο Ρίτσος αρνείται να ταξιδέψει.
Περιττό να πω πως ο πατέρας μου άκουγε “Παττακός” και του σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο, ενθυμούμενος το θράσος και τις φιλοσοφικές μπούρδες του ανόητου φασιστοδικτατορίσκου…

Σπήλιος Μεντής – Γιάννης Ρίτσος – Αχ το φεγγάρι βάσανο – 1966 – Αδερφές Δήμα


Μια σπάνια μελοποίηση του αγαπημένου μας ποιητή!!!Το 1966 ένα δισκάκι με δυο συνθέσεις του Σπήλιου Μεντή με τις Αδερφές Δήμα Μπέτυ και Μιράντα…Από την άλλη μεριά το “Εξοχικό κεντράκι”.
Η συνεργασία του Ρίτσου με τον Σπήλιο Μεντή γέννησε πολλά όμορφα λυρικά η και ρομαντικά τραγούδια, που ακούστηκαν ελάχιστα γιατί ακολούθησε η δικτατορία της 21ης Απριλίου και φυσικά απαγορεύτηκαν.
Μετά τη μεταπολίτευση το κλίμα ήταν ηρωϊκό και δεν υπήρχε χώρος για γλυκά, τρυφερά, ρομαντικά, νοσταλγικά τραγούδια. Έτσι έμειναν “στα αζήτητα”. 
Τώρα με το youtube, ο κόσμος τα ανακαλύπτει ξανά.
Το φεγγάρι βάσανο λοιπόν ο μικρός χρυσός αλήτης…
Έρη Ρίτσου

Σίμος Ανδρονίδης: Tο “τερατώδες αριστούργημα” του Γιάννη Ρίτσου

teratwdes«διαβάζω ανάποδα τις λέξεις βρίσκω το σωστό νόημα τους παίρνω το μαυροπίνακα κάτω απ’ τη μασκάλη μου φεύγω ο τρίφτης κατρακυλάει στη σκάλα τρέχουν οι αρουραίοι γκρούχ είπε ντβέρτζ είπε» (Ρίτσος Γιάννης ‘το τερατώδες Αριστούργημα’).

Το 1977 ο Γιάννης Ρίτσος ‘συνθέτει’ την ποιητική συλλογή ‘Το Τερατώδες Αριστούργημα‘,[1] βαθιά προσωπικό, εξομολογητικό & λυτρωτικό για τον ίδιο τον ποιητή. Οι βιωματικές αναφορές-μνήμες ενσωματώνονται οργανικά στο όλο πλαίσιο του ποιήματος, τα ‘σκέλη’ του οποίου διαπερνούν και ‘ρηγματώνουν’ τα πολλά και ‘βιασμένα’ σώματα, ‘αφαιρούν’ την ύλη της ‘ενιαίας (και μονολιθικής) δομής προσιδιάζοντας στην ποίηση του τόπου που κατοικείται, στην ποίηση του παρόντος και του απόντος χρόνου: ιστορία & αίμα. ‘Η ιστορία και το αίμα που διαπερνούν το ίδιο το σώμα του ποιητή.

Ο Θάνος Μικρούτσικος για το έργο «Καντάτα για τη Μακρόνησο»

Ο Θάνος Μικρούτσικος για το έργο «Καντάτα για τη Μακρόνησο» . – Μετά την ομιλία θα ακολουθήσει συναυλία με το μουσικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου «Καντάτα για τη Μακρόνησο», σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. «Ο Ντικ», «Ο Αλέξης», «Οι Γερόντοι», «Φεγγάρι», «Χρέος»… – 2016-09-02 00:00:00.0

Source: Ο Θάνος Μικρούτσικος για το έργο «Καντάτα για τη Μακρόνησο» | ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ (ΤΕΤΡΑΣΕΛΙΔΟ) | ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο Φιλοκτήτης του Γ. Ρίτσου από τον Ένκε Φεζολάρι. Από τις 5 Σεπτεμβρίου, στο Βρυσάκι.

Ο Φιλοκτήτης, του Γιάννη Ρίτσου ,πραγματεύεται την αναγκαστική υπόδηση ρόλων, αυτή που αποπροσανατολίζει, το δίχως άλλο, την ψυχή κι ενόσω αυτή καλείται να μάχεται συνεχώς.-Από την Μαρία Λυδία Κυριακίδου

Source: KLIK Magazine ® | Ο Φιλοκτήτης του Γ. Ρίτσου από τον Ένκε Φεζολάρι.

Ίδρυμα Ανδρέα Δ. Καψάλη, Αίγινα. Μία αφιερωματική βραδιά στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο. Σάββατο, 06 Αύγουστος 2016

Μία ακόμη ποιοτική, θεματική εκδήλωση, παρουσίασε στο ανοιχτό αμφιθέατρο του ιδρύματος το Ίδρυμα Ανδρέα Καψάλη και ο Σύλλογος Φίλων, αφιερωμένη στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο.
Ακολουθήστε το link

Σίμος Ανδρονίδης: Το “Αρχαίο Φρούριο” του Γιάννη Ρίτσου

thita«Ω, βαθιά διαλλακτικότητα, ευρυχωρία γεροντική, κι η
ευπρόσδεκτη αυτή αβεβαιότητα του απέραντου» (Γιάννης
Ρίτσος, ‘Αρχαίο Φρούριο’).

Η μικρή ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου με τίτλο ‘Αρχαίο
Φρούριο’ αποτελεί έναν δείκτη προς την κατεύθυνση του ορίου
και ταυτόχρονα της «οριακής» πράξης, ποιητικής και μη, της
πράξης που φέρει και προτάσσει το μείζον: την ευθύνη απέναντι στον εαυτό και στους άλλους, την «ευθύνη» του: «ονειρεύομαι, είμαι, θα είμαι».1

Με αυτόν τον τρόπο τελειώνει το ποίημα. «Ονειρεύομαι, είμαι
και είμαι». Το όνειρο ως πιστοποίηση του μη- παραδεδεγμένου
ρητά, ως πιστοποίηση της διαρκούς μη-συμβατικότητας, το
«είμαι» του χρόνου, το «θα είμαι» ως απεύθυνση στο χρόνο, ως
ρηγμάτωση της επιφάνειας, ήτοι της ‘αντικειμενικής’
πραγματικότητας και ως ταυτόχρονη εμβάθυνση στο ποιητικό
προτσές.

“Άγιος Ρίτσος” του Οζντεμίρ Ιντσέ, εκδόσεις VEYAYINEVI, 2016

agiosΚυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του Τούρκου ποιητή και μεταφραστή του Ρίτσου, Οζντεμίρ Ιντσέ με τίτλο “Άγιος Ρίτσος” από τις εκδόσεις VEYAYINEVI, 2016.
Το βιβλίο περιλαμβάνει άρθρα για τον Ρίτσο, συνεντεύξεις, μια μεγάλη συνέντευξη που είχε δώσει στον Οζντεμίρ Ιντσέ, ποιήματα του Ιντσέ αφιερωμένα στον Ρίτσο, μεταξύ των οποίων και η συλλογή “Δώδεκα ποιήματα για τον Γιάννη Ρίτσο” (ακριβώς όπως ο Ρίτσος είχε γράψει “Δώδεκα ποιήματα για τον Καβάφη” ) καθώς και φωτογραφίες από τις συναντήσεις τους,..

Οι “Επαναλήψεις” στα Καταλάνικα, σε μετάφραση και πρόλογο Eysebi Ayensa

repeticionsΗ συλλογή του Γιάννη Ρίτσου “Επαναλήψεις” κυκλοφόρησε μόλις στα καταλάνικα, σε μετάφραση Eusebi Ayensa (ήταν μέχρι πρότινος διευθυντής του Ινστιτούτο Θερβάντες στην Αθήνα) και με δικό του πρόλογο και σημειώσεις, από τις εκδόσεις Edicios de la ela germinada.

“Η Ελένη” στα Γαλλικά, σε μετάφραση και πρόλογο Anne Personaz

helene Κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό στη Γαλλία ο δραματικός μονόλογος του Γιάννη Ρίτσου “Η Ελένη” που μεταφράστηκε εξαιρετικά στα γαλλικά από την Anne Personaz με δικό της πρόλογο σε δίγλωσση έκδοση από τις εκδόσεις Eros Onyx Editions, 2016

Σίμος Ανδρονίδης: Οι ‘Προσωπίδες’ του Γιάννη Ρίτσου

«Τα ενενήντα μαχαίρια (ίσως πολύ περισσότερα) τοποθετημένα με
ακρίβεια στο κρεβάτι, ολόγυρα στο σώμα του (οι αιχμές προς τα μέσα)
φτιάχνοντας το περίγραμμα του σώματος του. Εκεί, στο στενό κοίλωμα,
μόνος, πλαγιασμένος, κάνοντας έρωτα, μόνος, δαγκώνοντας ασάλευτος
τη σάρκα της σιωπής του» (‘Γεροντική νεότητα’).

Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου με τίτλο ‘Προσωπίδες’ ο
αναγνώστης αντιλαμβάνεται το τι σημαίνει ή το τι μπορεί να σημαίνει η ποίηση.
Ποίηση έτσι όπως την εννοούσε και την προσδιόριζε ο Γιάννης Ρίτσος: ποίηση του
καιρού, μίας εποχής, διιστορικό «υποκείμενο» συμπύκνωσης των ιδιοτήτων του λόγου:
άλλοτε ως «κρυμμένη» και βιωμένη απελπισία, άλλοτε ως συνήχηση αβεβαιοτήτων,
άλλοτε ως «μαζικοποίηση» του ονείρου-ουτοπίας, η ποίηση ως λόγος και ο λόγος ως
ποίηση εγκολπώνονται ότι «χωρά» μέσα στην μακροϊστορία: τις μικροϊστορικές
αφηγήσεις που συνιστούν τον ‘κοινό τόπο’.

The Ritsos Project 2016

The Ritsos Project is an annual festival of the fine arts that celebrates the artistic legacy of the great Greek poet and intellectual, Yiannis Ritsos (1909-1990). Founded in 2014, we seek to unite classical musicians from the world over, with Greek visual artists and actors, to create vibrant and immersive experiences. The main feature of the 2016 Ritsos Project takes its title from the Ancient Greek word Κáθαρσις (Catharsis) – meaning a cleansing or purification of emotions (particularly those of pity and/or fear) through art. The tumultuous global events of the last 12 months pose challenges to us as artists. What does the practice of our art mean in the midst of austerity, capital controls, or during the migrant crisis? How can we use art to respond to these events and to counteract the fear driven responses we find around us? How can art be cathartic?
Πηγή: The Ritsos Project 2016

Πετυχημένη η εκδήλωση – αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο και το Μάη του ’36 | 902.gr

Πετυχημένη η εκδήλωση – αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο και το Μάη του ’36 | 902.gr

Πηγή: Πετυχημένη η εκδήλωση – αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο και το Μάη του ’36 | 902.gr

Σοφία Κουμαριανού: Η δύναμη της ποίησης που δεν γνωρίζει σύνορα. Δυο σκέψεις για τον Γιάννη Ρίτσο και τον Λουί Αραγκόν: όταν η γραφή γίνεται όπλο, η ζωή παράδειγμα, το έργο ορόσημο…

Γιάννης Ρίτσος, Λουί Αραγκόν
Γιάννης Ρίτσος, Λουί Αραγκόν

Στην αυγή του 20 ου αιώνα, η ελεύθερη έκφραση των ιδεών δεν ήταν κατωχυρωμένο και
αυτονόητο δικαίωμα του ανθρώπου. Με μια σύντομη ματιά, την ιστορία της Ευρώπης την στοιχειώνει ο ναζισμός. Η Γαλλία αιμοραγεί, η Ελλάδα επίσης. Αίμα, πόλεμος, καχυποψία και μια Ανθρωπότητα μαχαιρωμένη, καχύποπτη, που επιβιώνει μετα βίας σε χαρακώματα
πίσω από όπλα και πεδία μάχης, σε στρατόπεδα κρατουμένων. Κάπου εκεί, η ποίηση του
Ρίτσου και του Αραγκόν γίνεται ο καθρέπτης της πραγματικότητας.